Auriana

‘Wat is er aan de hand?’ klonk het. De mensen in de zaal begonnen in paniek te raken, mensen begonnen te gillen, te trekken en te duwen. Samen met mijn vrienden doken onder de lange tafel met hapjes en drankjes. Het kleed kwam tot aan de grond en niemand zou ons zomaar kunnen zien. Brooke en ik kropen dicht tegen Jake en Jimmy aan.

‘Angela, meneer Williams? Wat doen jullie hier?!’ klonk de stem van Directrice Nickolas. De lichten waren eindelijk weer aangegaan. Ik voelde hoe alle kleur uit mijn gezicht wegtrok toen ik hoorde dat mijn vader hier was.

‘Het meisje halen dat ons leven verwoest heeft!’ zei Angela. We keken elkaar geschrokken aan. We herkenden allemaal de stem van mevrouw Scheeps.

‘Waar is Auriana?’ vroeg mijn vader. Zijn stem klonk nog redelijk kalm. De directrice vertrok geen spier, ze liet haar hersens kraken over hoe ze haar leerlingen veilig kon houden.

‘Ze is… ziek! Ze is in het ziekenhuis.’

‘Waarom staat haar fiets dan hier Tina?!’ De leerlingen begonnen te praten. Renee haalde haar telefoon uit haar zak en belde de politie.

‘Je vader had toch levenslang?’ fluisterde Scarlet. Ik zat doodstil en zag lijkbleek. Op het moment kon ik geen woord uitbrengen.

‘Hij is vast ontsnapt,’ fluisterde Jeremy.

‘De politie komt eraan!’ fluisterde Renee. Jake sloeg zijn arm om mijn schouders heen.

‘Tina, waar is mijn dochter?!’ Hij begon zijn geduld te verliezen, die toon herkende ik uit duizenden.

‘Naar het ziekenhuis om haar moeder te bezoeken. Ze is met de vader van Scarlet meegereden, daarom staat haar fiets hier nog,’ hield de directrice vol. Langzaam maar zeker kwam de kleur op mijn wangen weer terug nu ik wist dat er hulp onderweg was.

‘Je liegt!’ riep Angela.

‘We moeten tevoorschijn komen!’ fluisterde Jake. Voordat we iets konden zeggen kroop Jake onder de tafel vandaan. De anderen keken elkaar vastbesloten aan en besloten in een mum van tijd dat ze hem niet in zijn eentje tegenover mijn vader en mevrouw Scheeps konden laten staan. Renee, Emma, Jimmy, Scarlet en Jeremy kropen ook onder de tafel vandaan. Brooke keek naar Nikki en knikte. Ook zij kropen onder de tafel vandaan, waarna Skylar volgde.

‘Ah, kijk eens aan, de negen beste vrienden van mijn dochter!’ Mijn vader haalde een pistool tevoorschijn. Anderen begonnen te gillen en renden de gymzaal uit. Ze volgenden het protocol dat de school had opgesteld en een aantal keer hadden geoefend na een school shooting niet heel ver van Westbrook vandaan. Ik ging op mijn buik liggen en gluurde door een kiertje naar het tafereel in de zaal. Mijn vrienden pakten vastberaden elkaars handen vast en bleven staan. Op mijn buik kroop ik langzaam naar de achterkant van de tafel. Mijn vader richtte het pistool op Skylar, omdat hij wist dat zij de “zwakste” was. Ze bleef met opgeheven hoofd staan. Meneer Williams was verbaasd en richtte op de anderen, maar ook zij deden allemaal hetzelfde. Ik verzamelde al mijn moed voor ik onder de tafel uitkwam en naar de anderen toeliep.

‘Ah, daar is mijn “lieve” dochter,’ zei hij terwijl hij het pistool op mij richtte. Ik pakte Jake’s hand vast en keek met een vastberaden gezicht naar mijn vader. Mijn bloedeigen vader die mij neer wil schieten. Langzaam liet hij het pistool zakken. Hoe boos hij ook was, hij kon het niet over zijn hart krijgen om de trekker over te halen. Mevrouw Scheeps trok het pistool uit zijn handen en richtte het weer op mij. Mijn vrienden gingen om mij heen staan.

‘Schiet maar!’ zei ik vastbesloten. Mevrouw Scheeps was verbaasd.

‘Als u haar neerschiet, moet u mij ook neerschieten!’ zei Jake.

‘Mij ook!’ zeiden de anderen in koor. Ik kon niet geloven dat mijn vrienden zich voor mij zouden laten neerschieten en baande mij een weg naar voren.  

‘Ga je gang, schiet!’ daagde ik uit terwijl ik weer terugliep naar mijn vrienden, ‘maar vergeet niet dat onze vriendschap sterk is en als u ons neerschiet, kunt u voor levenslang de bak in!’

‘Hou je mond!’ De stem van Angela denderde door de gymzaal heen. Mevrouw Scheeps liep het podium af en kwam terug met nog drie mensen.

‘Wat zou je doen als ik hen door hun kop schiet!?’ Ik bleef verstijfd staan.

‘Auriana!’ riepen de drie personen. Angela zette het pistool tegen het hoofd van het kleine roodharige meisje. Zelfs mijn vader durfde zich nu niet te bewegen. Woede was op zijn gezicht af te lezen. Dat was duidelijk geen deel van de afspraak tussen hem en mevrouw Scheeps. De directrice was naar de lichtknoppen geslopen en deed het licht uit. Ik bedacht me geen moment en rende het podium op waar ik het pistool uit Angela’s handen trok.

‘Maak dat je hier wegkomt!’ riep ik naar Ryleigh, Rose en mijn oma terwijl ik de kogels uit het pistool haalde. Jake hielp hen de zaal uit voor het licht weer aansprong.

‘Geef me het pistool terug!’ riep Angela. Haar gezicht stond op ontploffen.

‘Oké.’ Niemand wist dat ik de kogels in mijn handen had en gooide het pistool terug naar Angela. Mijn vrienden konden hun ogen niet geloven.  

‘Auriana! Wat doe je nou?!’ riep Brooke. Angela richtte het pistool weer op mij en haalde de trekker over...maar er gebeurde niks. We hoorde alleen een zachte klik.

‘Wat!?’

‘Zoek je deze?’ vroeg ik terwijl ik de kogels omhooghield. In de verte waren de sirenes te horen.

‘Als je ze wil moet je ze maar komen halen!’ Ik maakte me uit de voeten en rende naar buiten. Angela wilde achter mij aan komen maar kwam niet verder dan de negen kinderen die haar tegenhielden.

‘Laat me erdoor!’ Dat is mijn meisje, dacht mijn vader. Hij voelde zich trots. Trots dat ik zo slim was geweest om de kogels uit het pistool te halen en trots dat ik dapper genoeg was om het überhaupt te doen. De gymzaal grensde aan de buitendeur en je kon alles horen wat erbinnen gezegd werd zolang de deuren openstonden. Ik nam een kleine sneakpeak om het hoekje.

‘Nee!’ zei Jake. Jake, Renee, en Scarlet liepen naar voren en namen een verdedigingshouding aan. De agenten kwamen naar binnen gelopen en sloegen Angela en mijn vader in de boeien. Mijn vader ging zonder tegen te stribbelen mee naar buiten, terwijl Angela zich verzette.

‘Wacht!’ Ik rende naar mijn vader toe toen hij samen met een politieagent naar buiten liep. ‘Waarom schoot je niet toen je de kans kreeg?’ Ik werd tegengehouden door een agent, maar wurmde me langs hem.

‘Je bent mijn dochter, misschien ben ik niet altijd de beste vader geweest, maar ik hou van je.’ Ik sloeg mijn armen om zijn middel. Dit was waarschijnlijk voorlopig de laatste keer dat ik hem zou zien.

‘Ik hou ook van jou.’ En met die woorden liet ik hem los en keek hoe ze naar de politieauto liepen.

‘Ga maar gauw naar binnen en rock dat podium!’ zei hij voor hij in de auto werd gezet. Met tranen in mijn ogen lachte ik om zijn opmerking.

‘Ik ga je missen.’

‘Ik ga jou ook missen, Auriana.’ De politiewagens reden weg en de andere leerlingen van West Field High stonden op het schoolplein. Precies zoals hen geleerd was, met zijn allen bij elkaar, weg van de ramen achter en op het plein bij de fietsenstalling. Niemand mag het schoolterrein verlaten in verband met eventuele getuigenissen. Tenzij de directe veiligheid in gevaar komt.

‘Oké, we gaan weer naar binnen en maken er een te gekke avond van!’ riep Brooke. Een groot deel van de mensen liep terug naar binnen, maar er waren er ook een paar die naar huis gingen. De politie sprak kort met de directrice en mijn vrienden en mij maar besloot al snel dat wij niet al te veel wisten van de motieven.

‘Oké, ik weet dat deze avond niet precies ging zoals gepland maar het is allemaal voorbij en er zijn geen verrassingen meer!’ directrice Nickolas liep het podium op, ‘eigenlijk…zijn er nog een paar verrassingen…maar wel leuke verrassingen…ik wil het feestteam en Scarlet op het podium hebben.’ We liepen het podium op.

‘Jullie hebben het de laatste twee maanden niet makkelijk gehad, de stress van dit feest, het ongeluk, Auriana haar geheugenverlies, Nikki haar coma, Scarlet haar verhuizing, de ruzie tussen Brooke en Renee en Jimmy zijn verwarring over wie hij nu leuk vond.’ We verbaasden ons over hoeveel de directrice eigenlijk over ons wist. Jake pakte mijn hand vast.

‘Jullie hebben bewezen dat onder welke omstandigheden dan ook jullie voor elkaar klaarstaan, jullie zijn eerlijk, sportief, grappig, creatief, cool, vrijgevig, loyaal, vriendelijk, positief en slim, dat is ook net de reden waarom jullie af en toe net één grote familie lijken. Nu Scarlet blijft, Auriana, Jake, Jimmy en Brooke de liefde hebben gevonden, iedereen weer op de been is, mijn dochter verloofd is en ik een geweldige schoonzoon krijg, is het tijd voor een feest! HIT IT!’

‘Ik ben MC Michelle en ik ben de dj, Jake welk lied?’

‘A thousand years van Cristina Perrie!’ Terwijl Michelle het nummer opzocht stak Jake zijn hand uit.

‘Mag ik deze dans?’ Een giechel ontsnapte uit mijn keel voor ik het kon stoppen.

‘Maar natuurlijk,’ zei ik met een lach een pakte zijn uitgestoken hand. We liepen naar de dansvloer en begonnen te dansen. Brooke en Jimmy volgden ons voorbeeld. Scarlet, Skylar, Renee, Nikki en Emma gingen op de rand van het podium zitten.

‘Ze zijn eindelijk bij elkaar,’ zei Renee.

‘Na zoveel moeite,’ lachte Emma. Bij het horen van die opmerking stak ik mijn tong naar hen uit, waardoor ze wisten dat ik hen kon horen.

‘Ze horen bij elkaar,’ zei Nikki.