Auriana

We konden allemaal konden niet wachten om onze vriendin weer in onze armen te sluiten. We liepen, de nu maar al te bekende weg, door de lange gang naar de kamer waar Nikki al die tijd heeft gelegen. Nikki’s moeder stond ons al op te wachten. De geur van desinfectiemiddel was even sterk als altijd. Brooke ademde diep in en opende de houten deur. Toen we Nikki’s kamer inliepen viel ons oog op Nikki die overeind in bed zat.

‘Ik heb jullie zo gemist!’ Haar stem klonk nog schor van de beademingsbuis.

‘Wij jou ook!’ zeiden we in koor. We gaven Nikki één voor één een knuffel.

‘En volgens mij moeten vier van jullie mij iets vertellen?’ lachte Nikki. Brooke en Jimmy, Jake en ik keken naar onze handen. Brooke en Jimmy hadden elkaars hand vast. Jake en ik hadden niet door dat we elkaars hand vasthielden en lieten snel los.

‘Jimmy en ik hebben iets,’ zei Brooke. Haar wangen begonnen te gloeien.

‘Dat had ik allang verwacht, en dat van Auriana en Jake ook,’ lachte Nikki. Ze begon te hoesten.

‘Jake en ik hebben niets,’ protesteerde ik. We gingen naast het bed op de krukjes zitten.

‘Oh kom op! Jullie hebben al twee keer gekust!’ zei Jeremy.

‘Twee keer?!’ vroeg Nikki verbaasd. Ze nam een slok water tegen haar pijnlijke keel en keek het tweetal afwachtend aan.

‘De eerste keer was in de gaderobe waardoor Auriana haar geheugen terugkreeg, dat ze had verloren na het ongeluk…,’ begon Jake. Het schuldgevoel nam weer toe als hij eraan terugdacht.

‘En de tweede keer was hier in de kleedkamer toen hij mijn borstel tegen zijn hoofd had gekregen en toen deed alsof hij bewusteloos viel en toen ik me over hem heen boog hij mij kuste onder dwang,’ vulde ik aan.

‘Dat is helemaal niet waar.’ Jake glimlachte terwijl hij terugdacht aan dat moment.

‘Je hield me vast bij mijn nek zodat ik niet weg kon.’ Ik gaf hem een blik en hij schoot in de lach.

‘Oké, misschien is het wel waar…’ Hij haalde zijn schouders op en gaf Nikki een knipoog.

‘Maar ondanks dat knuffelde ze,’ zei Brooke. Emma merkte dat het ongemakkelijk werd en veranderde van onderwerp.

‘In ieder geval…wanneer mag je naar huis?’

‘In een paar dagen,’ antwoordde Emilia, die binnen kwam lopen.

‘Mooi in dat geval…’ Renee haalde een meetlint tevoorschijn. Nikki spreidde haar armen terwijl ze iets rechterop ging zitten. Emilia schoot in de lach.

Scarlet

Ik stopte de fotolijstjes in een doos, maar stopte toen ik een groepsfoto vastpakte. Het was een foto van drie jaar geleden. Er rolde een traan over mijn wang. Er werd de laatste dagen volop ingepakt bij ons thuis. Beneden hoorde ik een hoop gestommel voordat mijn broertje kwam mijn kamer binnengelopen kwam. Snel veegde ik de traan van mijn wang en keek hem aan.  

‘Ik word moe van al dat geruzie van mam en pap,’ zei hij met een zucht. Ik trok hem in mijn armen en omhelsde hem.

‘Ik word er ook moe van. Dit alles had voorkomen kunnen worden als pap van tevoren met ons had overlegd over die nieuwe baan in plaats van hem aan te nemen zonder tenminste met mama te overleggen.’ Hij pakte het fotolijstje uit de doos en gaf hem aan mij.

‘We hebben levens opgebouwd hier, hij heeft het recht niet om ons dat zomaar af te pakken.’ Met die woorden liep hij mijn kamer uit en gooide zijn slaapkamerdeur met een klap achter hem dicht. Het geruzie stierf beneden weg, ik keek nogmaals naar de foto van mijn vriendinnen en mij. Er rolden meerdere tranen over mijn wangen.

‘Scarlet? Heb je nog volle dozen?’ vroeg mijn vader. Toen zag hij de tranen op mijn gezicht.

‘Wat is er?’ vroeg hij. Ik keek op en veegde ruw met mijn mouw over mijn wang.

‘Ik wil niet verhuizen!’ Boos keek ik mijn vader aan. Niemand van mijn familie had het hem tot nu toe makkelijk gemaakt sinds het nieuws. We lieten het hem alle drie duidelijk merken dat we het niet eens waren met zijn gemaakte keuzes.

Renee

De volgende dag was ik nog kleine aanpassingen aan het maken aan de kleren voor het optreden. Ik knipte door de stof terwijl ik een melodietje neuriede. Er klopte iemand op de deur.

‘Binnen!’ Brooke kwam het naaiatelier binnen. Na het hele ziekenhuis gebeuren hadden Brooke en ik een goed gesprek gehad. We hebben het elkaar vergeven en afgesproken dat we voortaan beter met elkaar zullen praten.

‘Wat doe je?’ Ze liet zich op een van de zitzakken vallen en keek het atelier nieuwsgierig rond.

‘Ik knutsel wat in elkaar van de overgebleven stof.’ Brooke ging rechtop zitten en zag een kledingrek met een laken erover.

‘Wat zit eronder dat laken?’ Haar ogen scande het laken op zoek naar aanwijzingen.

‘Een verrassing,’ antwoordde ik. Brooke haar ogen begonnen te fonkelen.

‘Mag ik het zien?’

‘Nee, het is een verrassing.’ Teleurgesteld sloeg Brooke haar armen over elkaar. Ze probeerde haar aandacht op mij gericht te houden maar ze kon haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en wilde het laken van het rek trekken.

‘Nee, Brooke!’ Ik rende naar het kledingrek en sloeg Brooke’s hand weg.

‘Auw!’ Ik pakte Brooke’s pols vast en duwde haar de kamer uit waarna ik de deur op slot draaide.

‘Oké, ik ga wel naar huis,’ zei Brooke teleurgesteld. Ze was eraan gewend dat ze het atelier uitgezet werd. Het atelier was een soort heiligdom voor mij en als mensen zich niet aan mijn regels konden houden dan werden ze eruit gezet.

Auriana

Verveeld zat ik boven op mijn kamer. Ik had geen zin om aan mijn tekeningen of huiswerk te werken. Ik wist dat de anderen bezig waren en besloot om de enige te appen waarvan ik zeker wist dat ze thuis was.

Auriana: Hey Scarlet, what’s up?

Scarlet: Gaat wel, we zijn volop aan het inpakken :.(.

Auriana: Zal ik komen helpen? Dan hebben nog wat tijd samen.

Scarlet: Zou je dat echt willen doen?

Auriana: Tuurlijk. Anders stel ik het niet voor :P.

Scarlet: Thanks Auri, ik zie je zo.

Ik stopte mijn telefoon in mijn kontzak en liep naar mijn slaapkamerdeur, het gerinkel van veel glas weerhield mij om meteen mijn deur te openen. Het klonk niet als een glas dat kapot viel. Ik opende mijn slaapkamerdeur muisstil en sloop de trap af. Ik zag dat het glas van het raam uit de voordeur lag.

‘Waar is Auriana?!’ Ik sloop naar de deur en klom onhoorbaar door het kapotte raam naar buiten. Oh nee, mijn vader is hier en hij is boos! Ik kroop voorbij het raam en zag dat mijn vader een pistool op mijn moeder gericht had. Ik trok lijkbleek weg en bedacht me dat ik mij het beste uit de voeten kan maken.

‘Waar is ze?!’ hoorde ik hem schreeuwen. Ik toetste het alarmnummer in en terwijl ik rende belde ik met de politie en legde uit wat er aan de hand was. Daarna belde ik een ander nummer.

‘Met Jake.’ Ik was nog nooit zo blij geweest om zijn stem te horen.

‘Jake, ben je thuis?’ vroeg ik, de angst duidelijk hoorbaar in mijn stem. Zodra ik een paar straten verder de hoek om was stopte ik even om op adem te komen. Ik verstopte me achter een grote struik voor het geval dat mijn vader mij gevolgd was. Ik was te bang om achterom te kijken.

‘Ja hoezo?’ Zijn stem klonk bezorgd door de paniek in mijn stem.

‘Kun je over vijf minuten de deur openmaken?’

‘Oké?’ Ik hing op en rende verder naar Jake’s huis. Vijf minuten later zag ik het huis van Jake al in de verte en ik begon nog sneller te rennen. Jake deed de deur open en ik rende naar binnen waar ik mezelf in zijn armen wierp.

‘Wat is er? Je klonk bang.’ Ik voelde hoe hij zijn armen om mij heen sloeg.

‘Dat ben ik ook.’ De adrenaline verdween uit mijn lichaam en ik begon te hyperventileren.

‘Waarom?’ Hij ademde diep in en uit en gebaarde dat ik hem na moest doen.

‘Ik hoorde het glas rinkelen en toen ik naar beneden liep om te kijken wat er was zag ik mijn vader die mijn moeder bedreigde met een pistool en hij wilde weten waar ik was,’ zei ik uiteindelijk nadat ik wat meer gekalmeerd was. Jake trok mij dichter tegen zich aan. Voor ik het wist begon ik in zijn armen te huilen.

‘Shh, het komt wel goed.’ Ik voelde hoe mijn telefoon in mijn zak trilde wat betekende dat ik een appje binnenkreeg.

Scarlet: Hey, waar blijf je? Is alles goed?

‘Ik moet gaan.’ Ik veegde mijn wangen droog met mijn mouw en maakte me los uit zijn omhelsing.

‘Je kunt niet weg als je vader je zoekt met een pistool.’ Jake pakte mijn hand vast en keek mij doordringend aan.

‘Ik heb Scarlet beloofd dat ik zou komen helpen met inpakken.’ Ik keek hem met een vastbesloten blik aan. Hij wist dat ik toch niet van gedachten ging veranderen.

‘Oké, ik kom jullie helpen, mijn moeder kan ons wel wegbrengen.’ Dankbaar sloeg ik mijn armen om zijn nek.

‘Je bent de beste.’ Ik keek in zijn heldere blauwe ogen. Wat ik niet wist was dat het bij mij thuis op het punt stond gruwelijk uit de hand te lopen.

Theresa (Auriana’s moeder)

‘Waar is Auriana?!’ bulderde Mark. Hij had het hele huis ondersteboven gekeerd terwijl hij mij onder schot hield.

‘Ik weet het niet!’ jammerde ik. Auriana was het huis uit geslopen, ik zag haar door het raam kijken terwijl hij net binnen was gekomen. Ze moest vast geschrokken zijn van het glas en komen kijken wat het precies was. Het enige wat ik op het moment kon doen is hopen dat ze de politie had gebeld, en haar kennende had ze dat ook gedaan.

‘En waar zijn Ryleigh en Rosalynn?!’ Ik was nog nooit zo blij geweest dat mijn kinderen niet thuis waren.

‘Die zijn bij vriendinnen spelen.’ Ik hoorde in de verte sirenes aankomen en wist dat Ik gelijk had over dat Auriana de politie had gebeld. Auriana is veilig, dacht ik opgelucht bij mezelf. Dat was voor mij het belangrijkste.  

‘Ik ga mijn dochters vinden en dan zullen ze wel bij mij moeten blijven.’ Mark haalde de trekker over en rende het huis uit voor de politie hem kon oppakken. Ik greep met mijn laatste kracht de telefoon om het alarmnummer te bellen voor een ambulance.